Octāviāna ante frātrem prōcessit.

"frāter meus rēctē sentit," inquit, "sed nōn rēctē dīcit. ego dīcam."

Sinistrus caput vertit. nunc eam spectābat.

"vōs Lapidem tenētis," Octāviāna dīxit. "hoc nōn est rēs magna. sed vōs quoque scientiam tenētis, et haec est rēs maior. cēterī dē Lapide nihil sciunt."

"pāx vestra hoc est: paucī sciunt, multī nesciunt. multī pārent quia nesciunt. ōrdō vester hominēs caecōs facit, et deinde dīcit: 'ecce, hominēs quiētī sunt.'"

Sinistrus nihil dīxit.

"sed hoc dēbitum est," Octāviāna perrēxit. "et omnia dēbita hominēs tandem reddunt."

diū silentium fuit. pumicēs cadēbant. Sinistrus Octāviānam spectābat et nōn subrīdēbat.

"soror tua bene dīcit," tandem ad Bellātōrem dīxit. "hoc mihi nōn placet."

deinde ad Octāviānam sē vertit. "bene. hoc vōbīs dabō. signum in Britanniā est. Rōmānī Britanniam tenent, et sub Rōmānīs nōs et Mīlitēs bellum gerimus. ibi mē invenīte."

Bellātor sorōrem spectāvit. "id ipsum dīcere volēbam," inquit.

"sciō," Octāviāna dīxit.

 perge.