Bellātor ad nūbem Jūnōnis accessit, et Octāviāna cum eō vēnit.

prope deam stābant. Jūnō ingēns erat. sed vōx eius nunc nōn sōlum īram habēbat: habēbat etiam dolōrem.

"spectāte urbem meam," Jūnō dīxit, quamquam Recentiōs nōndum vidēbat. "ego hunc populum amābam antequam prīma saxa posuērunt. hī sunt meī. hōs ego servābam, hōs regēbam, hīs omnia dabam."

manū ad urbem mōnstrāvit: mūrōs, portum, templa nōndum perfecta.

"Dīdō haec omnia mihi aedificat. et Lapis Carthāginem maximam omnium urbium faciet. hoc ego volō. hoc Dīdō meruit."

tum vōx eius dūrior facta est. "sed audīte. sī Aenēās Lapidem ad occidentem feret, ego nōn tacēbō. inter meōs et Troiānōs numquam pāx erit. hoc ego prōmittō, ego rēgīna deōrum."

tum Jūnō oculōs vertit, et Recentiōs vīdit: parvōs, mortālēs, in nūbe suā stantēs. "et vōs," inquit. "quid vōs hīc facitis?"

nūbēs sub pedibus Recentiōrum discēdere coepit. ad lītus lēniter dēscendēbant, oculīs Jūnōnis in sē.

 dea Recentiōs spectat, dum dēscendunt. quid agunt?