"Plīnī," Octāviāna dīxit, et prope eum sēdit. "dē cellā in Aegyptō. ubi est? et quid est signum?"

Plīnius eam spectāvit. oculī eius obscūrī erant, sed adhūc vidēbant.

"Potentēs mē vocāvērunt," dīxit, et verba lēnta erant. "volēbant: 'Plīnī, Lapidem nōbīs dēscrībe. nātūram eius. vim eius.' et ego volēbam. ego omnia nātūrālia scīre volō. hoc semper voluī."

tussīvit. sanguinem in manū vīdit et eum nōn spectāvit.

"sed deinde intellēxī. Potentēs scientiam omnibus dare nōlēbant. scientiam tenēbant quia potentiam tenēre volēbant. ego dē hōc scrīpsī. et Potentēs mihi mortem prōmīsērunt."

Plīnius manum Octāviānae cēpit. vīrēs eius paene omnēs iam abierant.

"cella sub Alexandrīā est. prope bibliothēcam magnam. sub terrā, et profunda est." spīritus eius gravis erat. "et signum... signum in bracchiō est... hīc..."

digitum ad bracchium suum mōvit, ad locum interiōrem.

tussīvit iterum, et iterum, et deinde vōce minimā dīxit:

"in Britanniā... Salvius... signum habet..."

deinde Plīnius oculōs clausit, et spīritus eius lēnior fīēbat, et tandem cessāvit.

pulvīnus adhūc in capite eius erat. Octāviāna eum nōn remōvit.

Sextus Recentiōs ā Plīniō trāxit. "nihil facere possumus," quiētē dīxit. "sed ille nōbīs omnia dedit."

 perge.