in lītore tumultus erat. hominēs clāmābant et currēbant et deōs vocābant. nāvēs in marī erant sed ad lītus venīre nōn poterant, quia ventus ā monte eās repellēbat. pumicēs nunc maiōrēs et graviōrēs erant, et calidī, et ubi in harēnam cadēbant sonum faciēbant.

per fūmum et cinerem fīgūra vēnit.

homō erat, nōn iuvenis et nōn celer, et graviter spīrābat. sed nōn cōnsistēbat. et in capite eius pulvīnus erat.

"quid facitis, stultissimī?" clāmāvit. "venīte mēcum! hīc manēre nōn potestis!"

homō eōs ad partem lītoris dūxit ubi linteum magnum in harēnā erat. sub linteō aliī hominēs iacēbant, et omnēs pulvīnōs in capitibus habēbant. tum homō ipse in harēnam cecidit.

"ego sum Gāius Plīnius Secundus," inter spīritūs dīxit. "praefectus classis Mīsēnātis. vēnī quia hominēs servāre volō. et vēnī quia montem vidēre volō." rīsit, et rīsus in tussim mūtātus est.

Sextus Recentiōs spectāvit et nihil dīxit. deinde mūrmurāvit: "Plīnius. ille Plīnius."

Plīnius Recentiōs spectāvit, et aliquid in oculīs eius mūtātum est.

"vōs," dīxit. "vōs nitidī estis. vōs ad Lapidem pertinētis."

deinde tussīvit, et diū tussīvit.

"Sociētās... P-Pote... Potentium," dīxit. "ego sciō. ego prō eīs labōrāvī. et hoc nōn dēbuī."

 Plīnius dē Sociētāte Potentium scit, sed vix spīrat. quid Recentiī rogant?