Caecilius Recentiōs ad iānuam ipse dūxit. hoc rārō faciēbat. manūs eōrum iterum cēpit.

"sī quid dē lapidibus illīs invenītis," dīxit, et vōx eius quiēta erat, "mihi dīcite. nōs omnēs Caesarī servīmus. ego, vōs, Sinistrus. sociī sumus."

rīsit et eōs dīmīsit.

extrā vīllam Tiberius cōnstitit et circum sē spectāvit. deinde lēniter dīxit:

"nōmen Sextī sciēbat."

Recentiī nihil dīxērunt.

"pater meus hoc nōn audīvit. ego audīvī. hic homō ad Pompeiōs vēnit, et nōmen Sextī Aemiliānī iam habēbat, et sciēbat ubi vōs habitātis. hoc nōn est studium rērum antīquārum. hoc est aliud."

Tiberius manum in umerum Bellātōris posuit.

"et aliud quoque. ego amīcīs meīs Rōmānīs scrīpsī et dē Sinistrō rogāvī. omnēs idem respondērunt: nēmō eum cognōscit. agēns imperātōris nōmen habet, et hominēs id nōmen sciunt. hic nōmen nōn habet."

"ad Sextum īre dēbēmus," Octāviāna dīxit.

"ita," Tiberius dīxit. "et celeriter."

Recentiī cum Tiberiō per viās Pompeiōrum ambulāvērunt. diēs calidus erat. mercātōrēs clāmābant. puerī per forum currēbant. prope fontem fēmina cum amīcā rīdēbat. Pompeiī urbs vīva erat, plēna hominum et negōtiōrum.

deinde terra sub pedibus eōrum tremuit, sīcut animal sub terrā.

Recentiī cōnstitērunt. Tiberius frōntem contrāxit.

sed Pompeiānī vix animadvertērunt. mercātor umerōs sustulit. "terra saepe tremit Pompeiīs," inquit, et ad negōtia sua rediit. fēmina prope fontem iterum rīsit.

Octāviāna respexit, ad montem quī suprā urbem stābat. Vesūvius viridis erat et quiētus, et arborēs in eō sōlem tenēbant.

Tiberius quoque montem spectābat.

"venīte," dīxit.

 perge ad proximum mūnus.