Caecilius breviter respondēbat, sīcut prōmīserat.

"Sinistrus vēnit. aliquot diēs Pompeiīs mānsit. ad vīllam meam saepe vēnit. ad aliās vīllās quoque iit. ego eum ad amīcōs meōs dūxī."

silentium.

"quid rogāvit?" Tiberius quaesīvit, vōce quiētā.

"multa rogāvit. dē rēbus pūblicīs. dē hominibus. dē mercātūrā." Caecilius umerōs sustulit. "rēs quās agēns imperātōris rogāre dēbet. nihil mīrum."

sed aliud quoque erat. Caecilius dē lapidibus antīquīs nihil dīxit. dē verbīs quae Sinistrus in iānuā dīxerat nihil dīxit. nōn oblītus erat. sed Recentiī honōrem eius in domō suā laeserant, et vir laesus sēcrēta sua nōn aperit.

"aliud rogāre vultis?" Caecilius rogāvit.

nēmō rogāvit.

Tiberius Recentiōs respexit et statim oculōs āvertit. hoc peius erat quam verba.

 perge.