Caecilius vīnum bibit et paulum tacuit.

"Sinistrus nōn sōlum ad meam vīllam vēnit," inquit. "ad multās vīllās iit, ad domōs virōrum potentium. ego eum ad amīcōs meōs dūxī. nam sī agēns Caesaris amīcōs meōs vidēre vult, hoc mihi honōrī est."

rīsit, sed rīsus brevior erat quam anteā.

"et omnēs eum libenter accēpērunt. Sinistrus est vir quī omnibus placet. amīcī meī eum laudāvērunt. 'Caecilī,' dīxērunt, 'quis est hic vir? unde eum cognōvistī?'"

Caecilius paulum tacuit.

"et ego respondēre nōn poteram, quia nesciēbam."

pōculum in mēnsā posuit.

"sed ūna rēs mīra erat. Sinistrus semper dē antīquīs rēbus rogābat. dē lapidibus veteribus, dē litterīs in mūrīs, dē locīs prope Herculāneum et Stabiās ubi antīqua aedificia sunt. ego putābam Caesarem aedificāre velle. fortasse templum novum. fortasse viam."

"et ubi discessit, in iānuā cōnstitit et sē vertit et aliquid dīxit. ego nōn plēnē intellēxī."

vōx Caeciliī quiētior facta est.

"'lapidēs antīquī,' inquit, 'potentiam habent.'"

"hoc dīxit, et rīsit. ego quoque rīsī. quid aliud facere poteram? sed posteā, sōlus in tablīnō, dē hīs verbīs cōgitābam. lapidēs potentiam habent? quōmodo?"

umerōs sustulit.

"fortasse verba poētae erant. Rōmānī tālia verba amant."

sed Octāviāna et Tiberius inter sē aspexērunt. nōn erant verba poētae.

 perge.