"quid," Bellātor rogāvit, "imperātor ipse facere vult? quae sunt cōnsilia Caesaris?"

Caecilius frōntem contrāxit. hanc quaestiōnem nōn exspectāverat, et respondēre nōn poterat. quid enim argentārius Pompeiānus dē cōnsiliīs Caesaris scit?

"Titus," Caecilius lēniter dīxit, "bonus imperātor est. amphitheātrum novum Rōmae aedificāvit, et magnum est, et paene perfectum. lūdōs magnōs dabit. populō Rōmānō grātus est."

tacuit.

"et pater eius Vespasiānus quoque bonus erat."

iterum tacuit.

silentium longum erat. Caecilius plūra dīcere nōn poterat, quia plūra nesciēbat. pōculum suum spectābat.

deinde Tiberius sē mōvit.

"pater," inquit, quasi rēs parva erat, "Sinistrus, ubi apud nōs erat, multa rogāvit. et quaedam mīra erant. dē lapidibus rogābat, dē mūrīs, dē locīs veteribus. haec ad imperium nōn pertinent."

Caecilius fīlium spectāvit. aliquid in oculīs eius mōtum est: memoria reī quam paene āmīserat.

"ita vērō," lēniter dīxit. "Sinistrus quaedam mīra rogāvit..."

 perge.