Bellātor sē tenēre nōn poterat.

"Caecilī!" clāmāvit. "Sinistrus amīcus nōn est! Sinistrus malus est! nōlī eī crēdere!"

silentium.

Caecilius, quī modo rīdēbat, nunc nōn rīdēbat. pōculum in mēnsā posuit. lēniter.

"quid dīxistī?" quiētē rogāvit.

Bellātor tacēre nōn poterat, et omnia peiōra fēcit.

"Sinistrus tibi falsa dīxit. agēns Caesaris nōn est. Caesar nōmen tuum nescit. nēmō Rōmae..."

Octāviāna pedem frātris sub mēnsā pressit. sed sērō.

Caecilius surrēxit. vultus eius nōn īrātus erat, nōndum. erat vultus hominis quī vulnus accēpit et vulnus nōndum videt.

nam fidēs eius in Sinistrō erat fidēs in sē ipsō. sī Sinistrus falsa dīxerat, tum Caecilius stultus erat. et Caecilius per tōtam vītam multa fuerat, sed stultus numquam.

"ego," Caecilius lēniter dīxit, "in domō meā stō. et hospitēs meī mihi dīcunt: 'Caecilī, stultus es. vir malus tē cēpit.' hoc mihi dīcitis?"

Bellātor ōs aperuit et iterum clausit.

Tiberius oculōs clausit.

 Caecilius vulnus accēpit. quid Recentiī nunc agunt?