Octāviāna frātrem respexit et caput lēniter mōvit. Bellātor intellēxit. ōs clausit, sed manūs eius nōn quiētae erant.

"hoc mīrum est, Caecilī!" Octāviāna dīxit. "Caesar ipse? dē tē? nōs quoque laetī sumus."

Caecilius in sellam sēdit et vīnum poposcit. servus pōculum implēvit et discessit. nunc Caecilius nōn ambulābat. nunc nārrāre volēbat.

"hoc vōbīs parvum vidētur," inquit. "mihi nōn est parvum. vōs iuvenēs estis."

vīnum bibit.

"ego per multōs annōs pecūniam cūrāvī. ego negōtia Pompeiānōrum servāvī, et nāvēs et agrōs et domōs. senātōrēs Rōmānī ad mē vēnērunt et pecūniam petīvērunt, et ego eīs dedī. sed senātōrēs mē nōn vidēbant. nōbilēs mē in viā nōn salūtābant. argentāriīs honōrem nōn dabant."

pōculum in mēnsā posuit.

"sed sub Caesaribus negōtia tūta sunt. hoc semper dīcō. ubi ōrdō est, pecūnia fluit. ubi ōrdō nōn est, hominēs pecūniam meam capiunt et nēmō eōs tenet. ego igitur Caesarem amō. et nunc Caesar nōmen meum scit."

rīsit, et rīsus lātus erat.

Bellātor sub mēnsā pedem movēbat. Octāviāna eum nōn spectāvit, sed manum in genū eius posuit.

Tiberius post patrem stābat. Octāviānam spectāvit, deinde patrem, deinde iterum Octāviānam. verba nōn dīxit, sed Octāviāna eum intellēxit: nunc rogā. caute rogā.

Octāviāna sē ad Caecilium mōvit.

"Caecilī," inquit, "nōs quoque Caesarī servīmus. tū hoc nunc scīs. itaque dīc nōbīs dē Sinistrō. quid tē rogāvit? quid ā tē scīre volēbat?"

Caecilius paulum tacuit. nōn timēbat. gaudēbat. nunc ipse erat vir quī sēcrēta habēbat, et Recentiī ad eum vēnerant et rogābant.

"bene rogāvistī," inquit. "Sinistrus multa rogāvit. multa."

pōculum iterum cēpit.

"quid prīmum audīre vultis?"

 Caecilius nārrāre parātus est. quid Recentiī rogant?