inter omnēs virtūtēs Rōmānās, pietās ūna ex maximīs erat. pietās nōn sōlum "religiō" significābat, sed etiam officium quod Rōmānus deīs, familiae, et patriae dēbēbat. vir aut fēmina quī pietātem habēbat "pius" aut "pia" appellābātur.

pietās prīmum ad familiam pertinēbat. līberī parentēs suōs amāre et eīs pārēre dēbēbant. parentēs autem līberōs suōs cūrāre et dēfendere dēbēbant. Rōmānī quoque maiōrēs suōs, id est parentēs parentum quī iam mortuī erant, semper honōrābant.

pietās etiam ad deōs pertinēbat. deī, ut Rōmānī crēdēbant, cīvitātem et familiam servābant, sī hominēs officia sua bene faciēbant. cīvēs igitur ad templa ībant, ad ārās ōrābant, et mōrēs maiōrum cōnservābant.

pietās dēnique ad patriam pertinēbat. cīvis quī pietātem habēbat rem pūblicam dēfendēbat, lēgibus pārēbat, et prō patriā labōrābat.

exemplum nōtissimum pietātis Aenēās erat. in fābulīs Rōmānīs Trōia ardēbat, et Aenēās patrem suum Anchīsam, quī iam senex erat, in umerīs ex urbe portāvit. Vergilius, poēta clārus, Aenēam saepe "pium" appellāvit. Aenēās enim semper deīs, familiae, et patriae fidēlis erat.